Luchino Visconti je bio jedan od najkontradiktornijih italijanskih reditelja. Iako je bio aristokrata po poreklu, predstavlja preteču neo-realizma, italijanskog filmskog pokreta posvećenog proleterskim temama. Rođen je 2. novembra 1906. godine kao grof Don Luchio Visconti di Modrone, član plemstva najvećeg ranga u Milanu i jedne od vodećih aristokratskih porodica u celoj Italiji. Većinu svoje mladosti proveo je kao diletant, gajeći ljubav prema umetnosti, muzici i konjskim trkama. Sa trideset godina započeo je svoju filmsku karijeru, radeći kao asistent režisera, a posle i kao kostimograf za francuskog režisera Jean Renoira.

Njegovo poznanstvo sa Renoirom je uticalo na to da postane levičar. Iako je bio u dobrim odnosima sa Musolinijevim sinom Vittoriom, postao je veoma aktivan u anti-fašističkom pokretu, a tokom Drugog svetskog rata i u Otporu. Tokom svojih tridesetih godina imao je prvu ozbiljnu homoseksualnu aferu sa mladim nemačkim fotografom Horstom, koji je postao poznati modni fotograf. Njihova veza je trajala tri godine, ali je prijateljstvo ostalo čvrsto do Viscontove smrti. Njegov prvi poznatiji film – „Ossessione“ (1942) se smatra prvim iskazivanjem neo-realizma.
Seksualna dinamika filma ukazuje na Viscontovu tendenciju prema melodrami. Bazira se na vezi između dva muškarca i žene. Prijateljstvo dvojice glavnih likova je suptilno homoerotsko.

Godine 1948, posle dužeg vremena režiranja predstava, Visconti je stvorio „La terra trema“, veličanstveno ispitivanje uslova rada ribara u Siciliji, gde nijedan lik u filmu nije zapravo glumac. Ovaj film se smatra vrhuncem neo-realističkog pokreta. Međutim, Viscontov sledeći film, „Bellissima“ (1951) predstavlja satiru na neo-realizam. Glavna uloga pripala je genijalnoj Anni Magnani, koja u ovom filmu glumi majku koja pokušava da svojoj ćerki obezbedi ulogu u neo-realističkom filmu. Posle „Bellissime“ sledi film „Senso“ (1954), koji proučava seksualnu svest i izdaju političkog i vojnog pokreta pod nazivom Risorgimento, u periodu poznog 19. veka kada je Italija postala moderna država. „Le Notti bianche“ (Bele noći – 1957) – moderna adaptacija novele Dostojevskog. „Rocco e suoi fratelli“ (Rocco i njegova braća – 1960) – film prati siromašnu porodicu koja putuje u Milano u potrazi za poslom.

Od svih italijanskih režisera, Viscontova dela su najraznovrsnija. Posle filma „Rocco“, snima „Il Gattopardo“ (Leopard – 1963), zatim porodičnu dramu „Vaghe Stelle dell’orsa“ (Sandra – 1965) i adaptaciju Kamijevog Stranca.
Sa filmom „Gotterdammerung“ (Prokleti-1969), Visconti je ušao u najkontroverzniju fazu svoje filmske karijere. Posle „Gotterdammerunga“ Vusconti se počeo baviti seksualnom opsesijom kao psihološkom obmanom u adaptaciji novele Thomasa Manna – „Morte a Venezia“ (Smrt u Veneciji-1970) Njegov biografski film „Ludwing“ (1972), dovodi njegovu filmsku karijeru do vrhunca. Njegova poslednja dva filma „Gruppo di famiglia in uninterno“ (1974 – Porodica u zatvorenom) i „L’Innocente“ (Nevini – 1976), predstavljaju kulminaciju njegove karijere.

Visconti je preminuo 17. marta 1976. tokom montaže filma „L’Innocente“. Takođe iza sebe ostavlja karijeru režisera opera i predstava.

Viscontov privatan život se smatra veoma burnim. U početku svoje karijere održavao je distancu prema mladim glumcima i pevačima kojima je pomogao da otpočnu karijeru. Ali krajem 1960-ih godina, dovodi se u vezu sa nekoliko mladih umetnika. Ovaj aspekt njegovog života izašao je na videlo kada su tokom 1980-ih godina objavljena njegova pisma namenjena nekolicini mladića, uključujući glumca Helmuta Bergera.

Njegov prvi proleterski ep, „La terra trema“, sadrži predivno komponovane slike mladića na poslu. Dok se njegov kasniji ep, „Rocco e suoi fratelli“ pojavljuje promoter boksa koji plaća mladićima za seksualne usluge. Homoerotika u „Gotterdammerungu“, „Morte a Venezia“ i „Ludwigu“ otvoreno pokazuju opsesiju. Mišljenja kritičara o Viscontovim delima ostaju podeljena. Međutim, većina kritičara bi okarakterisala makar jedan njegov film kao vredan hvale.
Podeljena mišljenja o Viscontovom životu i karijeri ukazuju na kompleksnost jedne od najznačajnijih figura italijanske kulture 20. veka.

Piše: Daryl Chin

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.