David Hockney jedan je od najžustrijih i najsvestranijih likovnih umetnika svoje generacije 1960-ih godina. Kroz godine, on je proširio reputaciju sa izvanrednom produktivnošću. Njegovi poznati portreti prijatelja i ljubavnika su odigrali svoju ulogu u rušenju ukorenjenog otpora prema erotskom pogledu na muško telo, i njegove briljantne slike suncem okupanih bazena su zaplenile suštinu senzualnosti južne Kalifornije. Ovi opisi, zajedno sa njegovim portretima gej parova u kućnoj – pre nego senzacionalnoj ili seksualnoj atmosferi, su njegov najveći doprinos LGBT kulturi.

hockney1

Rođen u Bradfodu u Engleskoj, 9. jula 1937. godine. Hockney je četvrto od ukupno petoro dece. Zaposlen kao službenik računovodstva, njegov otac je bio pacifista i slikar amater. Njegova majka bila je vegetarijanac koja nije ni pušila ni pila alkohol. Iako je Hockney postao svestan da ga privlače muškarci kada je imao trinaest ili četrnaest godina, represivna klima tog vremena podstakla ga je da to prećuti dok je pohađao Bradford City gimnaziju i počeo sa umetničkom obukom u Bradford umetničkoj školi 1953. godine. Kao savesni prigovarač savesti, Hockney je izbegao svoju vojnu obavezu radeći dve godine u bolnici. Posle toga je otpočeo sa postdiplomskim radom u London’s Royal College of Art u septembru 1959. godine. Tamo je nadoknadio godine uzdržanosti od privlačnosti prema muškarcima rešavanjem gej pitanja energijom i stilom u slikama, kao što su Erection (1959-1960) i We Two Boys Together Clinging (1961) koja je inspirisana Whitmanovom pesmom istog imena. Doll Boy (1960) je savršena, rana ilustracija njegove trajne umetničke filozofije, „umetnost ne može postojati bez igre… Ljudi su skloni tome da zaborave da je igra ozbiljna, ali ja znam da ona naravno to jeste.“

Pri prvom putovanju u Njujork, 1961. godine, Hockney je bio fasciniran kontrastom između američkog grada i konzervativne Engleske. Bio je inspirisan da ofarba kosu u plavo i počeo da razvija sliku (imidž) koja će ga kasnije definisati kao deo “Swinging London”: velike naočare sa crnim okvirom, slične onima koje je nosio arhitekta Le Corbusier; zlatnu lamé jaknu i neujednačene šarene čarape. Hockney je odbacio sivu, ustajalu Englesku i zahtevao da mu se posveti pažnja kao oličenju boje i ličnog, ekscentričnog stila. To je uspelo i dovelo ga u centar pažnje. Osvežen nizom trijumfa, 1963. godine sve je kulminiralo kada se njegova prva samostalna izložba u Londonu rasprodala. Hockney je ponovo otputovao u Njujork. Januara 1964. godine, otputovao je u Los Anđeles, nepripremljen za vizuelni i emotivni utisak koji će taj grad ostaviti na njega. Kada je video rampu na autoputu rekao je sebi: „Bože, ovom mestu je potreban jedan Piranesi (italijanski slikar iz 18. veka)… zato, evo me!“ Brzo je iznajmio studio i započeo ljubavnu aferu sa južnom Kalifornijom koja traje i danas. Kada je bio student umetnosti, Hockey je imao prigovor na zahtev da studenti moraju da dostave crteže modela angažovanih od strane škole kako bi dobili diplomu. Navodeći da su Renoar i Mikelanđelo crtali osobe koje su ih privlačile i da je veza strasti bila odgovorna za veličinu njihovog rada, protestvovao je zato što modeli nisu bili atraktivni i da ne može da crta ili slika pojedince na koje nije reagovao. Izjavio je da bi mogao da crta kada bi škola angažovala modele po njegovom ukusu.

Kada je škola odbila njegov zahtev, Hockney „loš dečak“, je ipak uradio po svome. Da bi zaradio svoju diplomu, dostavio je rad baziran na američkim magazinima sa golim muškarcima. U Kaliforniji, Hockney je našao dosta primamljivih primeraka svog idealnog modela i ubrzo postao poznat po svojim crtežima.

Njihova svežina, intimnost i vizuelni talas su u stvari postali reprezentacija kraja 20. veka u Los Anđelesu, definišući senzualnog tog grada u slikama bazena okupanih svetlošću, palmi, i omlitavelih, mišićavih mladića. Reprezentativni crteži iz tog perioda uključuju „Domestic Scene, Los Angeles“ (1963) i „Boy about to Take a Shower“ (1964). Godine 1966, dok je predavao na UCLA, Hockneya je privukao 19-godišnji student po imenu Peter Schlesinger. Veza sa Schlesingerom je proširila Hockneyeve emotivne horizonte i dala mu novu temu: gej muškarci uživaju u čarima južne Kalifornije. Schlesinger je bio muza Hockneyevih slika toko kasnih 1960-ih i ranih 1970-ih godina. Dokumentarac Jacka Hazana „A Bigger Splash“ iz 1973. godine se fokusirao na kraj njihove veze. U isto vreme kada je bio u svojoj prvoj ozbiljnoj vezi, Hockney je započeo da slika niz dvostrukih portreta parova. U taj niz slika je uključen i portret pisca Christophera Isherwooda i njegovog partnera Dona Bachardya u njihovoj kući u Santa Monici (1968) i portret kustosa Henrya Geldzahlera i Christophera Scotta u njihovom stanu u Njujorku (1969).

Oba ova dvostruka portreta su dobila legendarni status 1970-ih godina za portretisanje gej parova u rutini svakodnevice, dostižući takav nivo gde je to isto za homoseksualce i heteroseksualce. Godine 1967. Hockney je ilustrovao četrnaest homoerotskih pesama koje je napisao C. P. Cavafy. Te grafike su predivno predstavile čežnju i strast grčkog pesnika i prikazala Hockneyevo ostvarenje kao grafičkog umetnika. Hocknneyevi prvi portreti arhetipski vitkih, osunčanih i seksi momaka iz Kalifornije su naišli na zaprepašćenje kada ih je prvi put izložio, ali sa vremenom te slike su preuzele uvaženo mesto u umetnosti 20. veka. Slika golog i primamljivog Petera Schlesingera koja je nazvana „The Room, Tarzana“ (1967) je veoma važan primer. Goli portreti kasnijih partnera Gregorya Evansa (Sprawling against pillows, clad only in gym socks [1976]) i Iana Falconera (Swimming underwater in a 1982 Polaroid collage) su takođe prihvaćeni kao umetnička dela a ne kao skandali.

Važna Hockneyeva karakteristika je njegova podložnost podsticaju novih medija. Odbacivanje i zapanjujući izum sa kojim se on baca u istraživanje svih raspoloživih sredstava kako bi prikazao svet oko sebe su ključne karakteristike njegovog umetničkog razvoja. Tokom godine on je prešao sa uljanih slika na akrilne, sa olovke na mastilo, sa crteža na grafiku, sa tehnike obojenog papira njegove Paper Pools serije 1978. godine na fotografski kolaž, sa slika inspirisane kubizmom na dizajniranje inovativnih setova za operu za Tristana i Izoldu i Magičnu flautu. Međutim, on je ostao pripovedač koji slavi ono što mu donosi zadovoljstvo. „Moji izvori su klasični, ili čak epski, teme, slike stranih zemalja, prelepih ljudi, ljubavi, propagande i incidenata (mog života)“, kaže on. U svojoj potrazi za umetničkim rastom na svoj način, Hockney je uspeo da ubedi veliki broj ljudi da deli njegov stav da „Sezanove jabuke su divne i veoma posebne, ali šta se može uporediti sa slikom drugog ljudskog bića?“

Piše: John McFarland

Related Posts